Er komt een moment waarop je merkt dat de oude manier niet meer werkt. Altijd rekening houden, de harmonie bewaren, doen wat logisch of verstandig lijkt en volhouden omdat je dat nu eenmaal gewend bent. Misschien heeft het je lang geholpen. Misschien was het ooit zelfs nodig. Maar je voelt dat het niet meer past bij wie je nu bent.

Je merkt dat je jezelf te vaak inhoudt en kiest voor rust in de tent in plaats van voor wat jij eigenlijk nodig hebt. En ergens weet je dat je meer bent dan wat je nu laat zien.

Ik ken die weg. Ook ik heb moeten ontdekken hoeveel je kunt overnemen van anderen. Verwachtingen, systemen, opvoeding, werk, relaties en alles wat je onderweg bent gaan geloven over wie je hoort te zijn.

Daaruit loskomen is geen kwestie van even anders denken. Het is een proces van eerlijk kijken, voelen, oefenen, vallen en weer opstaan.

Juist daarom is het waardevol als er iemand naast je loopt. Iemand die met je meekijkt vanuit jouw vraag of thema, scherpe vragen stelt en je helpt zien waar je nog kiest voor aanpassen in plaats van voor jezelf. Die je liefdevol op koers houdt als je toch weer de veilige route wilt nemen. En die ook de humor ziet in hoe knap je soms om jezelf heen draait.